♥ Memory Of Love ♥ (เรื่องเล่า เค้า กับ ผม)

[arloung]

 :016:
เรื่องที่เพื่อนๆกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ เขียนขึ้นจากเหตุการณ์จริงประมาณ80%
อีก20% แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเล็กน้อย ตัวละครในเรื่องทุกคน มีตัวตนจริงทั้งหมด
ขอให้เพื่อนๆเพลิดเพลิน และสนุกกับการอ่าน เรื่องสั้นเรื่องแรก ที่เราตั้งใจเขียนอย่างจริงจังในครั้งนี้ด้วย
ถ้ามีความผิดพลาดในเรื่องใด ต้องขออภัย มา ณ.ที่นี้
และถ้ามีข้อบกพร่องตรงจุดไหน ขอให้เพื่อนๆช่วยแน่ะนำ หรือ ติ ชม มาด้วยจ้า!!
               บรรยากาศในห้องๆหนึ่ง ของอพาทเมนท์เล็กๆที่อยู่ในเมืองอันแสนวุ่นวาย ในตอนนี้
เต็มไปด้วยฝุ่นละออง และหยักไย้ที่เกาะอยู่ตามมุมห้อง ข้าวของต่างๆ ยังคงวางอยู่ที่จุดๆเดิม
ตรงที่มันเคยอยู่ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง เดินสำรวจทุกซอกทุกมุม
นี่เราทิ้งห้องที่เรารักไปได้ยังไงเนี่ย ผมบ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง มือก็หยิบจับข้าวของ
ที่คุ้นเคย และสายตาก็ต้องไปหยุดชะงัก อยู่กับกระจกตั้งโต๊ะ สไตล์โบราณคลาสสิค
บานเล็กๆบานหนึ่ง ผมหยิบกระจกบานนั้นขึ้นมาดู พลิกไปมา อยู่หลายรอบ
ผมใช้นิ้วสัมผัสที่มุมของกระจก แล้วสักพักก็ถอนหายใจ พร้อมกับวางกระจกนั้นลง
ไว้ที่จุดๆเดิม สายตาก็ยังคงมองไปที่รอบๆห้องอยู่อย่างนั้น
สายตาที่กำลังกวาดไปทุกซอกทุกมุม ตอนนี้ต้องมาหยุดอีกครั้ง ที่กระจกบานใหญ่หน้าห้องน้ำ
กรอบของกระทำด้วยไม้เก่าๆ และที่มุมล่างด้านขวาของกระจกนั้น มีรูปสติ๊กเกอร์เล็กๆติดอยู่
ในรูปสติ๊กเกอร์นั้น เป็นรูปผมในสมัยเรียนอาชีวะ และคนข้างๆผมเป็นหนุ่มน้อย
หน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ในตอนนี้ ผมยังคงจ้องมองรูปนั้นอย่างไม่ละสายตา........
         
           ณ. วิทยาลัยอาชีวะแห่งหนึ่ง  ของจ.นครปฐม ในบ่ายวันหนึ่ง ผมและเพื่อนสนิทของผม
กำลังนั่งรอที่จะเข้าเรียนในคาบต่อไป สักพักมีกลุ่มนักเรียนรุ่นน้อง กำลังเดินมาเพื่อที่จะเข้าเรียนในห้องข้างๆ
อยู่ๆเพื่อนตัวดีของผมก็พูดขึ้นว่า เฮ่ยเติ๊ด น้องคนนี้เหรอว่ะ ที่มึงชอบอ่ะ
ผมที่กำลังนั่งมองเหม่อไปนอกระเบียง ถึงกับหันขวับไปมองน้องคนที่เพื่อนผมได้แซวไป
พอดีกับสายตาของน้องคนนั้น ที่กำลังมองมาเช่นเดียวกัน ผมตกใจมากทำอะไรไม่ถูก
ได้แต่หลบสายตาของน้องคนนั้นทันที พร้อมกับหันไปต่อว่าเพื่อน มึงนี่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องนะ
โดยที่ผมไม่ทันได้สังเกตุ ว่าน้องคนนั้นได้หันมามองผมอีกครั้งพร้อมกับยิ้ม และหัวเราะเบาๆ
กับท่าทีเก้ๆกังๆของผม ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไป.....
         
           ในเย็นวันเดียวกัน หลังจากเลิกเรียน ผมเดินไปตามทางหน้าห้องเรียน กำลังจะกลับบ้าน
ระหว่างที่เดินลงบันได จะมีหน้าต่าง ซึ่งจะมองเห็นสนามฟุตบอลหลังตึก สายตาของผม
ไปหยุดอยู่ที่น้องคนนั้น ที่กำลังเล่นบอลอยู่กับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน ผมยืนมองไป ยิ้มไป
ในขณะที่เพื่อนตัวดีของผม กำลังเดินตามลงมากับเพื่อนๆอีก 2-3 คน ต้องมาหยุดดูท่าที
และอาการแปลกๆของผม ที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว แหม๋เติ๊ด ทำตัวเป็นถ้ำมองนะมึง
ฝันตอนเย็นๆของผมโดนทำลายโดยเพื่อนตัวดีนั่นเอง  มึงนี่ปากดีอีกแล้วนะ เมื่อบ่ายก็ทีนึง
ผมต่อว่าม่อน เพื่อนสนิทของผมไป1ดอก เอ๊า ก็ที่กูพูด มันเรื่องจริงทั้งนั้นมั้ยล่ะ
ม่อนพูดมาถึงคำนี้ ผมเถียงอะไรไม่ออก เพราะสิ่งที่ม่อนพูดออกมา มันคือเรื่องจริงทั้งนั้น
ผมได้แต่หันค้อนขวับ ใส่เพื่อนตัวดี พร้อมกับแลบลิ้นใส่ แล้วเดินออกไปทันทีเพื่อที่จะกลับบ้าน...
          บ่ายวันหนึ่ง ภายในโรงอาหารเต็มไปด้วยนักเรียนมากมาย ผมนั่งกิน นั่งคุย อยู่กับม่อนและเพื่อนๆ
ที่โต๊ะหลังสุด นี่เติ๊ด น้องน๊อตของมึง เค้ามีแฟนแล้วว่ะ กูไปสืบมาให้หมดแล้วนะ
ม่อนเล่าเรื่องแฟนของน้องคนนั้นให้ผมฟังอย่างละเอียด เหรอ ก็ช่างเค้าสิ ก็คิดอยู่ว่าน่าจะมีแฟน
ผมตอบกับม่อนแบบไม่สะทกสะท้านอะไร แต่สายตามันคงฟ้อง ว่าผมกำลังกังวลใจอย่างมากมาย
เอาน่า กูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไง ของแบบนี้นะ ถ้ามันใช่ของเรา มันก็ใช่เองแหล่ะ ม่อนปลอบใจเพื่อนสนิทอย่างผม
อืม ขอบใจมึงมากนะม่อน ที่ทำให้กูตาสว่างขึ้น อีกอย่าง เค้าเป็นผู้ชาย
จะให้มาชอบแบบเราก็คงจะแปลก ผมพูดให้ม่อนสบายใจในตัวผม เพื่อกลบเกลื่อน
ความรู้สึกลึกๆในใจของตัวผมเอง.....
          ผมตั้งหน้าตั้งตาเรียน เพราะนี่เป็นเทอมสุดท้ายของผม ที่จะได้อยู่วิทยาลัยแห่งนี้
วันเวลาผ่านไป ทุกครั้งที่ผมเดินสวนกับน๊อด หรือเห็นน๊อดเล่นบอลอยู่กับเพื่อนๆของเค้า
ผมก็อดไม่ได้ ที่จะต้องมองอยู่ทุกครั้งไป ภายในใจก็พยายามที่จะชอบน้องเค้าให้น้อยลง
แต่คนมันชอบไปแล้ว มันก็คงต้องใช้เวลากันสักนิด ผมได้แต่พยายามข่มใจอยู่ทุกๆวัน
             
          แล้วก็เหมือนพระเจ้ากลั่นแกล้ง ผลสอบออกมา ผมไม่ผ่านวิชานึง และแน่นอน ม่อนก็เช่นกัน
ผมกลุ้มใจกับผลการเรียนของผมในครั้งนี้มาก แต่อีกใจก็นึกขำ ที่ม่อนก็ไปไม่รอดเช่นกัน
นี้แหล่ะนะ เพื่อนรักยังไงก็ต้องร่วมหัวจมท้ายกัน แต่สิ่งที่แย่ยิ่งกว่า วิชานี้ไม่มีการสอบซ่อม
ต้องเรียนใหม่เท่านั้น แต่ฟ้าหลังฝน ย่อมสดใสกว่า ก็เพราะการลงเรียนวิชาใหม่อีกรอบนั้น
ต้องลงเรียนห้องเดียวกับน้องน๊อตนั่นเอง เติ๊ด โอกาสเป็นของมึงแล้ว อิอิ ม่อนดูเหมือน
จะดีใจแทนผมจนออกนอกหน้า ที่ผม จะได้ไกล้ชิดกับผู้ชายที่แอบชอบมานาน
นี่กูควรจะดีใจ หรืออับอายดีเนี่ย ที่ต้องมาเรียนซ้ำอ่ะ ตามสไตล์ของผม ที่จะต้องวางฟอร์ม
ว่าไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เพื่อไม่ให้เพื่อนตัวดีแอบกัดเอาได้อีก แต่ในใจลึกๆแล้วผมดีใจเป็นที่สุด
     
     การที่ผม กับม่อนเป็นรุ่นพี่ จึงไม่แปลกที่จะมีน้องๆในห้อง เข้ามาสอบถามพูดคุย
ถึงการเรียนในปีสุดท้าย ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ซึ่งก็แน่นอน น้องน๊อดก็เช่นกัน ที่เข้ามาพูดคุย
และดูเหมือนน๊อดจะเข้าหาผมก่อนทุกครั้ง ไม่ว่าม่อนจะกัดจะแซวอะไรผม ก็ดูเหมือนน๊อด
จะคอยเป็นแนวร่วมตลอดทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้เอง จึ้งทำให้ผมและน๊อด สนิทกันมากขึ้น พูดคุยกันเยอะขึ้น
และในเย็นวันหนึ่ง พี่เติ๊ด น๊อดฝากของหน่อยนะ เดี๋ยวไปเต่ะบอลกับเพื่อนแป๊บนะคับ
น๊อดเอาพวกนาฬิกา กระเป๋านักเรียน ของใช้ของเค้า มาฝากผม ที่นั่งทำการบ้านอยู่ที่โรงอาหาร
จนม่อนแทบไม่เชื่อสายตา ต๊ายๆๆๆๆ คืบหน้านะมึง มีฝากขงฝากของกันด้วย
ม่อนยังคงแซวผมไม่เลิก แหม๋ ก็แค่ฝากของ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยมึง ผมตอบโต้มั่ง
เออ และกูจะคอยดู ปากแข็งไปเถอะมึง ม่อนตบท้ายจนผมแทบสะอึก...
       ยิ่งวันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของ ผมกับน้องน๊อด ก็ดูจะมีแต่เพิ่มขึ้น จนน๊อดเอง
มีอะไรก็จะปรึกษาแต่ผม แม้กระทั่งเรื่องของแฟนเค้าก็ตาม ถึงแม้ผมจะไม่ค่อยอยากรับรู้
เรื่องของแฟนน๊อดสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ยังคงทำหน้าที่รุ่นพี่ที่ดี ให้คำปรึกษากับน๊อดได้ทุกครั้งไป
และถึงแม้ตลอดเวลา เพื่อนๆของน๊อดเองก็ชอบแซวน๊อด เรื่องผมอยู่บ่อยๆ
แต่แทนที่เด็กหนุ่มจะตอบโต้อะไร เค้ากลับเฉยๆ ปล่อยให้เพื่อนอยากแซวอะไรก็แซวไป
ตัวผมเองกลับรู้สึกสงสารน๊อดแทนด้วยซ้ำ ที่ถูกเพื่อนแซวในเรื่องแบบนี้ น๊อด พี่ขอโทดนะ
ขอโทดเรื่องอะไรพี่ พี่เป็นอะไร น๊อดถามกลับด้วยความสงสัย ก็พี่เป็นต้นเหตุ ทำให้น๊อด
โดนเพื่อนๆแซวอ่ะ ผมอธิบาย โถ่ นึกว่าเรื่องอะไร พวกมันก็แบบนี้แหล่ะพี่ ปากหมาเฉยๆ
คำพูดของน๊อด ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดี ที่น๊อดไม่ได้รังเกียจอะไรผมเลย......
          เวลา4ทุ่มกว่าๆในวันหนึ่ง ผมนั่งอ่านแม็คกาซีน อยู่ในห้องนอนของตัวเอง เสียงโทรศัพบ้านก็ดังขึ้น
ด้วยความเคยชิน เพราะเพื่อนชอบโทรมาดึกๆ ผมรีบวิ่งไปรับโทรศัพที่ดังอยู่หน้าห้อง
ฮัลโหล ผมรับสาย
พี่เติ๊ดเหรอคับ น๊อดนะ
อ้าวน๊อด ว่าไง
......................... น๊อดเงียบ
น๊อด......... มีไรรึป่าว ทำไมเงียบไป
คือ..............น๊อดเลิกกะแฟนแล้วนะ
ผมอึ้งกับเรื่องราวที่ผมได้ยิน น๊อดเล่าเรื่องของแฟนเค้า ให้ผมฟังจนหมดสิ้น และเหตุผลที่
แฟนน๊อดขอเลิก เพราะข่าวน๊อดกับผมนั่นเอง มีพวกไม่หวังดีไปปล่อยข่าวเรื่องน๊อด กับผม
ให้แฟนของน๊อดเข้าใจผิด แต่ถึงอย่างไร น๊อดก็บอกผมไปว่า ไม่ต้องกังวล เพราะน๊อดไม่ใส่ใจ
กับเรื่องแบบนี้ เพราะน๊อดเองก็ระแคะระคายมานานแล้ว ว่าแฟนของเค้ามีใครอีกคนนึง
ระหว่างที่คบกับเค้าอยู่ และนี้คงจะเป็นแค่เหตุผล ที่แฟนของเค้าใช้เป็นข้ออ้างในการบอกเลิก
แถมน๊อดยังบอกกับผมอีกว่า ให้ผมทำตัวปกติเหมือนเดิม ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น
แถมความสนิทสนมของเราทั้งคู่ ดูจะเพิ่มขึ้นกว่าตอนที่น๊อดมีแฟนสะอีก.....
         
          แล้วผมก็แก้วิชาที่ผมเรียนซ้ำจนผ่าน แต่ก็ต้องเสียเวลาไปตั้งปีนึง ตอนนี้ผมมีเวลาว่างอีก
หลายเดือน กว่าจะเข้ามหาลัย และทุกๆเช้า น๊อดจะมาหาผมที่บ้าน ก่อนจะเข้าวิทยาลัย
เพราะน๊อดเรียนรอบบ่าย และบ้านของผม ก็อยู่ไกล้วิทยาลัย ขนาดว่าเดินจากบ้านผมไป ใช้เวลา
ไม่เกิน10นาที เป็นอย่างนี้ทุกวัน และน๊อดก็เป็นแขกประจำบ้านผมไปแล้ว เพราะมาบ่อย
จนสนิท กับคนในครอบครัวของผมทุกคน ไม่มีใครรู้เรื่องความสำพันธ์ ของผมกับน๊อด
ที่มีแต่จะเพิ่มขึ้น แม้กระทั่งตัวม่อนเพื่อนซี้ของผม เพราะตั้งแต่เรียนจบไป ก็ต่างคนต่างแยก
ม่อนก็ไปทำงาน และยังไม่คิดจะเรียนต่อมหาลัย ส่วนผมก็อยู่แต่บ้าน เพราะรอเข้ามหาลัย
ในปีหน้า.....
      เช้าวันหนึ่ง ในขณะที่ผมกำลังหลับอย่างสบาย โทรศัพบ้านผมก็ดังขึ้น และก็มีแค่สิ่งเดียว
ที่จะปลุกผมได้ ก็คือเสียงโทศัพนั่นเอง
ฮัลโหล ผมรับสายอย่างงัวเงีย
พี่เติ๊ดดด...... ยังไม่ตื่นอีกนะ
น๊อดเหรอ ว่างาย
วันนี้จาไปกินข้าวเช้าด้วยนะ ทำไรให้กินด้วย หิวมากๆ
จะกินไรดีอ่ะ ตามมีตามเกิดละกันนะ
อาไรก็ได้ค้าบบบ ถ้าพี่เติ๊ดทำให้ น๊อดกินได้หมดเลย
อะจ้า ได้เลย และต้องกินให้หมดนะ หุหุหุ
ค้าบ งั้นแค่นี้นะเ ดี๋ยวน๊อดจารีบไปหา หวัดดีค้าบ
หลังจากวางสายน๊อดไป ผมก็งัวเงียไปอาบน้ำแปลงฟัน อาบไปก็คิดไป ว่าจะทำอะไรให้น๊อดกินดี
มาดูในห้องครัว ก็ไม่ค่อยจะมีอะไรเลย มีแต่มาม่า จนแล้วจนรอด ก็มาลงที่มาม่าผัด
การทำมาม่าผัดในครั้งนี้ ผมบรรจงทำจนสุดฝีมือ เจออะไรในตู้เย็นจับใส่หมด เน้นเครื่องเยอะสุดๆ
ไม่นานน๊อดก็มา วู้  หอมเชียว อะไรเอ่ย น๊อดเดินมาหาผมในครัว พร้อมกับเอ่ยถาม
มันคือ มาม่ารวมมิตร พิชิตมาร ผมตอบออกมา ทำเอาน๊อดอึ้งไปเลย
มันคือชื่ออาหารหรือนั่น น๊อดถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
แน่นอน ลองกินดูแล้วคุณจะติดใจ อิอิ ผมยังคงนำเสนอต่อไป
อะค้าบได้เล้ย หิวมากมายแล้ว น๊อดรับขอเสนอ
          อาหารมื้อนั้น เป็นมือแรก ที่ผมกับน๊อด ได้กินด้วยกัน2คน โดยน๊อดเองก็ชมผมไม่ขาดปาก
ว่าทำอร่อย โดยที่ผมเองก็มีความสุข ที่ได้ทำอาหารให้คนที่ผมชอบได้กินเป็นครั้งแรก
ยิ่งนานวัน ความรู้สึกที่ผมมีให้กับน๊อด ก็ดูจะมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวผมเองก็พยายามที่จะหักห้ามใจ
ไม่ให้คิดกับน๊อดมากเกินไปกว่าน้อง แต่ไม่รู้ว่าผมจะทำได้รึป่าว....
          แล้วช่วงเวลาที่น๊อดปิดเทอมก็มาถึง น๊อดมาหาผมที่บ้านบ่อยมาก ในระหว่างที่ปิดเทอม
บางทีก็ชวนผมไปเดินห้างที่กรุงเทพ เพราะนครปฐม กับ กรุงเทพ อยู่ไกล้กันนิดเดียว ใช้เวลาเดินทางไม่นาน
และนี่ก็เป็นครั้งแรก ที่ผมได้มีโอกาสไปไหนมาไหน กะน๊อด2คน การไปเที่ยว
ด้วยกันในครั้งแรกนั้น ผมกับน๊อดได้ถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ด้วยกัน ซึ้งในยุคนั้นฮิตมากๆ อินเทรนสุดๆ
ถ่ายมาก็จะแบ่งกันไว้คนละชุด เดินเที่ยวกันจนเย็น กว่าจะกลับ นครปฐม และพอมาถึง
น๊อดจะต้องลงบ้านผมก่อนทุกครั้ง แล้วค่อยนั่งรถกลับบ้านเค้าอีกที เพราะบ้านน๊อดค่อนข้างไกล
จากตัวเมือง จึงต้องนั่งรถเฉพาะของสายนั้น และทุกครั้งที่ผมจะต้องมาส่งน๊อดขึ้นรถที่หน้าบ้าน
ผมจะรู้สึกไม่ดีทุกครั้ง เพราะความเศร้าจะเข้ามาเยือน ผมเองก็อยากจะอยู่กับคนที่ชอบนานๆ
หลังจากการไปกรุงเทพด้วยกันครั้งนั้น มันคงทำให้น๊อดสนิทใจกับผมมากขึ้น พวกคุณเชื่อม่ะ
เค้ามาขอค้างที่บ้านผมด้วย และแน่นอนผมคงไม่ปฏิเสธโอกาสดีๆแบบนี้ ผมจึงตอบตกลง
แต่ผมไม่เคยคิดอะไรไม่ดีกับน๊อดเลยนะ ผมแค่อยากอยู่ไกล้ คนที่ผมชอบให้มากที่สุดก็แค่นั้นเอง
ตั้งแต่ที่น๊อดมาค้างบ้านผม น๊อดพาผมทำอะไรมากมาย ไม่ว่าจะขี่มอเตอร์ไซรอบเมืองตอนดึกๆ
ซึ่งน๊อดจะเป็นคนขี่ และผมจะเป็นคนซ้อนทุกครั้ง ระหว่างทาง น๊อดก็จะเล่าเรื่องชีวิตที่ผ่านมา
ของเค้าให้ผมฟัง จนทำให้ผมกับน๊อดรู้จักกันเพิ่มขึ้นไปอีก และบางครั้งก่อนจะกลับเข้าบ้าน
น๊อดก็จะพาผมไปกินพวกขนมปังปิ้ง โอวัลติน ที่หน้าสถานีรถไฟ ผมว่าชีวิตในต่างจังหวัด
มันมีความสุขดีนะ เพราะในกรุงเทพ คงจะมาขี่มอเตอร์ไซดึกๆแบบนี้ลำบาก เพราะอันตรายมากๆ
แต่ที่นครปฐม ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ถ้าพวกคุณมีโอกาสลองชวนคนที่คุณชอบทำดูนะ
มันมีความสุขจิงๆ ผมกับน๊อดใช้ชีวิตแบบนี้อยู่พักใหญ่ บางครั้ง ผมได้สูตรพอกหน้ามา
ผมก็จะทำให้น๊อด ซึ่งน๊อดเองก็ยอมให้ผมทำแต่โดยดี บางทีก็ตัดผมให้ จนช่วงนั้นน๊อดไม่เคยเข้า
ร้านทำผมเลย ตลอดเวลาในช่วงปิดเทอมของน๊อดนั้น ผมมีความสุขมากๆ จนถึงวันที่น๊อดต้องกลับ
ทุกครั้งที่ผมต้องไปส่งน๊อดขึ้นรถกลับบ้าน คุณเชื่อมั้ย ผมแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เป็นแบบนี้
ทุกครั้ง ซึ่งผมไม่อยากจะเป็นคนอ่อนแอแบบนี้เลย แล้วเวลาที่น๊อดขึ้นรถไปแล้ว
ผมจะนั่งร้องไห้อยู่ ตรงป้ายรถเมล์หน้าบ้านทุกที คนที่ขับรถผ่านไปมา คงจะงงว่าผมเป็นอะไร
แต่ที่ผมต้องทำแบบนั้น เพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้ ว่าผมร้องไห้เพราะอะไร
ผมต้องนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น จนกว่าจะหยุดร้อง ถึงจะกล้าเดินเข้าบ้าน.........

          และนี่มันก็แค่เป็นการเริ่มต้น ของผมกับน๊อด ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าน๊อด คบผมในฐานะอะไร
แต่สำหรับผม น๊อดอยู่ในฐานะของคนพิเศษมาตั้งแต่แรก จนมาถึงช่วงที่ผมต้องเข้ามหาลัย
ผมเลือกเข้ามหาลัยเอกชนในกรุงเทพ แถวๆท่าพระ ที่เลือกเข้าที่นี่ เพราะมันไกล้นครปฐม นั่งรถแค่
ชั่วโมงเดียวก็ถึง และในตอนนั้น น๊อดเองก็ยังไม่จบที่ อาชีวะ บอกตรงๆว่าผมก็ไม่ได้อยากเรียนที่นี่สักเท่าไหร่
เหมือนตอนนั้นมันแค่หาที่เรียนไปเฉยๆ ไปเรียนมั่ง ไม่ไปมั่ง ไปสายประจำ จนอาจารย์
เตือนมาหลายครั้ง คุณเชื่อม่ะ ขนาดผมเรียนอยู่ที่นั่น แต่ใจผมลอยไปหาน๊อดที่ นครปฐม สะงั้น
จนตอนนั้น ผมคิดได้ว่า ผมต้องหากิจกรรมทำ เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านไปกว่านี้ ผลสุดท้ายก็มาลงท้าย
ด้วยการเป็นเชียลีดเดอร์ของคณะ ตั้งแต่โดนคัดเลือกให้มาเป็นหลีดคณะ ผมแทบไม่มีเวลาคิดถึง
น๊อดเลย ซ้อมถึงเย็นถึงมืดทุกวัน เพราะต้องลงแข่งในงานเฟรชชี่ กว่าจะกลับถึงบ้านก็หลัง4ทุ่ม
ตอนนั้นมือถือก็ยังไม่มี มีแต่เพจเจอร์ จะติดต่อกะน๊อดทีก็มีแค่เพจหากันแค่นั้น แต่ก็มีหลายครั้ง
ที่ผมต้องไปซ้อมที่มหาลัยในวัน เสาร์ อาทิตย์ แต่น๊อดก็จะไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง จนตอนนั้น
ผมแอบคิดแบบเข้าข้างตัวเอง ว่าน๊อดคือแฟนผม (การคิดอะไรเข้าข้างตัวเอง มันก็มีความสุขดีนะ[/img]
พวกพี่ที่คณะก็แซวกัน ว่าผมมีแฟนมาเฝ้าด้วย บอกตรงๆ ตอนนั้นผมกลัวน๊อดโกดมากๆ
แต่เวลาที่พวกพี่ๆแซวอะไร น๊อดก็ได้แต่ยิ้มๆๆ ยิ่งตอนที่นั่งรอยิ่งน่าสงสาร ตอนนั้นน๊อดคงจะเบื่อมากๆ
บางทีผมเห็นหลับไปเลย สงสัยจะรอนานจิงๆ พอพักซ้อมที น๊อดก็จะไปซื้อน้ำมาให้ดื่ม
ช่วงเวลาในตอนนั้น ผมมีความสุขมากๆ มันรู้สึกเหมือนฝันจริงๆนะ การได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน
เดินด้วยกันต่อหน้าคนอื่นๆ น๊อดไม่เคยมีทีท่าว่าจะอาย หรืออะไรเลย ผมเองกลับรู้สึกอายแทน
แต่ทุกครั้งที่น๊อดมารอ ในวันนั้นผมจะขอพี่ที่คณะ กลับเร็วกว่าปกติ ซึ่งพี่ก็เข้าใจให้กลับเร็วได้
เพราะปกติถ้าซ้อม เสาร์ อาทิตย์ จะเริ่มตอน 10โมงเช้า และจะเลิกประมาณ 4 ถึง 6โมงเย็น
แต่ถ้าวันไหนน๊อดไปด้วย ผมจะขอกลับตั้งแต่ประมาณ บ่าย2 บ่าย3 เพราะจะต้องพาน๊อด
ไปดูพวกงานแสดงภาพ ที่ศิลปากรณ์ ซึ่งน๊อดอยากจะเข้าเรียนมหาลัยทางด้านศิลปะเช่นเดิม
เพราะตอนที่เรียน อาชีวะ ผมกับน๊อด ก็เรียนศิลปกรรมมาทั้งคู่ แต่ตอนที่ผมเข้าเรียนมหาลัย
เอกชนนั้น ผมเลือก คณะ นิเทศ เพราะทีนั่นไม่มีคณะ ศิปกรรม และตอนนั้นผมก็เรียนแก้ขัดไปเฉยๆ
รู้ตัวตั้งแต่เข้าไปแล้ว ว่าไปไม่รอดแน่ๆ แล้วมันก็ไปไม่รอดจริงๆ ฮ่าๆ (สงสารพ่อแม่ที่สุด[/img]
สรุป ผมเสียค่าเทอมไปเป็นหลีดคณะ แล้วก็ออกมาสะงั้น หลังจากผ่านพ้นกิจกรรมของมหาลัย
ผมก็ไม่ได้ไปเรียนอีกเลย ออกจากบ้านจริง แต่ไปเที่ยวห้าง ช๊อปปิ้ง ดูหนัง ตกเย็นก็กลับบ้าน
และมีอยู่ครั้งนึง มันมีวันหยุด เอเชี่ยนเกมส์ หรืออะไรสักอย่าง ที่อาชีวะเค้าก็จะหยุดเรียนยาว
ส่วนผมก็บอกที่บ้านว่า มีกิจกรรมของคณะ ต้องค้าง2คืน 3วัน และน๊อดก็บอกกะที่บ้านว่า
มีงานที่ต้องส่งตอนเปิดเรียน ขอไปทำงานบ้านเพื่อน สรุปที่บ้านน๊อด ก็อนุญาติ แต่จริงๆแล้ว
ผมกับน๊อด ไปเที่ยวชะอำกันแหล่ะ นั้นเป็นครั้งแรก ของการได้ไปต่างจังหวัดด้วยกัน.....
         
          จำได้ว่าซื้อตั๋วรถไฟรอบบ่าย 2 แต่มันเลื่อนเป็น 5โมงเย็น ผมกับน๊อดไปถึงสถานีตั้งแต่
บ่ายครึ่ง เซ็งมากๆ ไม่กล้าเดินออกไปข้างนอกสถานีด้วย กลัวจะเจอคนรู้จัก เพราะโกหกที่บ้าน
ไว้ทั้งคู่ ทำได้แค่นั่งๆ เดินๆอยู่แถวนั้น แต่น๊อดสิ ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบาย หน้าตาบอกบุญไม่รับเลย
ถามไปถามมา สรุปได้ว่าปวดหัว และยิ่งมารออะไรนานๆแบบนี้อีก ผมก็นั่งอ่านอะไรไปเรื่อยๆ
อยู่ๆน๊อดก็เอนตัวลงมานอนตักผม บอกตรงๆว่าตอนนั้น ผมตกใจมาก ไม่คิดว่าน๊อกจะกล้า
เพราะคนที่สถานีก็เยอะแย่ะ ผมยังถามเลย ว่าทำแบบนี้ไม่อายคนเหรอ แต่คำตอบที่ได้รับ
คือการทำหน้าล้อเลียน แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ชั้น แล้วก็หลับตาไปเลย ผมต้องนั่งท่านั้น
ประมาณ ชัวโมงครึ่ง บอกตรงๆตอนนั้นเมื่อยมาก แต่ก็ไม่กล้าปลุกน๊อด เพราะเห็นว่าไม่ค่อยสบาย
และอีกอย่าง ผมก็อยากจะเก็บความสุขแบบนี้ ไว้ให้อยู่กับผมนานๆ (ถ้าเป็นคุณ จะปลุกเค้ามั้ย?[/img]
          เสียงระฆังดัง เป๊งๆ เป็นสันญาณ ว่ารถไฟขบวนของผมกับน๊อด ได้มาถึงแล้ว (เฮ้อ กว่าจะมา[/img]
เรา2คน นั่งประจำที่ ที่ซื้อตั๋วไว้ รถไฟค่อยๆเคลื่อนขบวนออกไปอย่างช้าๆ เสียงหวูดดังก้องกังวาล
หินสวย น้ำใส คลื้นที่กำลังซัดเข้าฝั่ง รอชั้นด้วยนะ ชั้นกำลังจะไปหาพวกแกแล้ว (ได้แต่คิดในใจ[/img]
เราเดินทางกันได้ไม่ถึงชั่วโมง สิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดก็เกิดจนได้ ฝนตกสะงั้น ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝน
โปรยปราย และแบบนี้ ชะอำของผมจะเป็นยังไงเนี่ย ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถไฟ ดูน๊อดร่าเริ่งขึ้นมาก
(ก็แน่ล่ะ ได้นอนอยู่คนเดียว ชั่วโมงกว่าๆ[/img]
ตลอดการเดินทาง น๊อดสรรหาอะไรมาให้ผมเล่นได้ตลอด
เล่าโน่นเล่านี่ให้เราฟัง อะไรเดินมาขาย น๊อดซื้อกินหมด (ดูเค้าจะมีความสุขจริงๆนะ[/img]
และก็มาถึงชะอำ ในเวลา 2ทุ่มกว่าๆ ฝนก็ยังคงโปรยปราย แต่แค่ปรอยๆ พอเป็นหวัดกันได้
ผมกับน๊อดนั่งรถรับจ้างไปที่พัก ที่พักนี้ผมเคยมากะเพื่อนๆ จึงคุ้นเคยดี พอมาถึงที่พัก สิ่งแรก
ที่ผมต้องทำ คืออาบน้ำสระผม เพราะฝ่าฟันกะอุปสรรคมาทั้งวัน การได้อาบน้ำนี่มันสดชื่นจิงๆ
จนผมอาบเส็ด น๊อดก็เข้าไปอาบต่อ ผมก็นั่งเป่าผมที่โต๊ะเครื่องแป้ง น๊อดอาบไปได้สักพัก
ก็ตะโกนเรียกผม เทอๆ มานี่หน่อย
(ตอนนั้นสรรพนามในการเรียกชื่อ กลายเป็น เทอ กับ เค้า ไปตั้งแต่ตอนไหน ผมเองก็จำไม่ได้แล้ว[/img]
ผมก็งงว่ามีอะไร จึงตะโกนถามไป ว่าไง มีไรว่ามา เป่าผมอยู่
เออน่า มาก่อนเร็ว ผมได้แต่งง จึงปิดไดร์เป่าผม และเดินไปที่หน้าห้องน้ำ
มีไร ลืมไรอีกล่ะ ผมบ่นไปตามนิสัย สักพักน๊อดเปิดประตูห้องน้ำ แล้วก็ดึงผมเข้าไป
ตอนนั้นผมตกใจมาก สระผมให้เค้าหน่อยดิ นะๆ เจอแบบนี้งงเลยมั้ยคุณ
อะไรเนี่ย เปียกหมดแล้วนะ เพิ่งอาบน้ำไปด้วย ตอนนั้นผมโกดนิดๆ จึงว่าน๊อดไป
น่านะ สระผมให้หน่อย เห็นใจคนป่วยมั่งสิ เจอไม้นี้เข้าไป มีเหรอผมจะปฏิเสธ.....
          ตอนนั้นผมนั่งอยู่บนฝาชักโครก โดยมีน๊อดนั่งอยู่ตรงพื่นหันหลังนั่งพิงอยู่ตรงหว่างขา
ผมสระผมให้น๊อด โดยน๊อดเองในตอนนั้น ใส่บ๊อกเซอร์ แค่ตัวเดียว แต่ชุดนอนที่ผมใส่อยู่ตอนนี้
มันก็เปียกไปเกือบ 50%แล้วล่ะ (นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมได้ไกล้ชิดกับน๊อด แบบสุดๆ[/img]
 ดูน๊อดจะพอใจมากเวลาที่เห็นผมโกด หรือหงุดหงิด หรือบ่นพึมพัมอะไรก็แล้วแต่
เพราะตลอดที่ผมสระผมให้ ก็จะบ่นๆไปด้วย น๊อดจะเงยหน้าขึ้นมามองมอง พร้อมกับหัวเราะ
ชอบใจ ที่ป่วนผมได้ (เด็กหนอเด็ก[/img]
สรุปคืนนั้นกว่าเราจะได้กินข้าวเย็น ก็ปาไปเกือบ 5ทุ่ม
อาหารทะเลมื้อนั้น อร่อยที่สุดในรอบปี (เพราะความที่หิวมากๆ[/img]
ในตอนนั้นฝนก็ยังไม่หยุดตก
จึงทำให้วันแรกของการมาทะเล ไม่ค่อยจะสดชื่นอย่างที่คาดหวังสักเท่าไหร่.....
          วันรุ่งขึ้น น๊อดปลุกผมตั้งแต่ 8โมง ชวนไปเดินเล่นที่หาด บอกตรงๆตอนนั้นกำลังหลับอย่าง
มีความสุขมากๆ แต่ก็มีมารมาขัดขวางจนได้ วันนั้นเรากินมือเช้าที่ริมหาด สายฝนของมือคืน
ได้ทิ้งร่องรอยไว้ที่ริมหาด หาดทรายในตอนเช้าจึงชุ่มไปด้วยน้ำ ไม่แห้งขาวสะอาดอย่างทุกครั้ง
เรา 2คน นั้งอยู่ตรงนั้นจนไกล้ๆเที่ยง จึงกลับเข้าที่พัก เพราะแดดแรงมากๆ เลยตกลงกันว่า
ค่อยลงมาที่หาดตอน 4โมงเย็น ระหว่างที่อยู่ในห้องพัก ผมก็นั่งอานหนังสือ แม็กกาซีนที่ซื้อไป
น๊อดก็นั่งๆนอนดูทีวีอยู่บนเตียง ผมนั่งอ่านได้สักพัก ความขี้เกียจก็เข้ามาเยือน (ง่วงนั้นเอง อิอิ[/img]
จึงหลับไป จำได้ว่าตอนที่นอนเล่นอยู่ก่อนจะหลับ ยังเห็นน๊อดนั่งดู MV ของไทรอั้มส์ คิงด้อม
ตอนนั้นเพิ่งออกเทปใหม่ๆ น๊อดดูไปชมไปจนผมรำคาร เพราะในยุคนั้น 2สาวนี้ แต่งตัวแรงที่สุด
มารู้สึกตัวอีกที ก็มีอะไรหนักๆมาอยู่บนตัวสะแล้ว ตอนนั้นผมนอนตะแคงหันหน้าไปทางระเบียง
เพราะรำคารที่น๊อดชื่นชม 2สาวนั่น แต่ตอนนี้น๊อดมานอนซ้อนหลังผมไว้มือก็มากอดอยู่ที่ตัวผม
คือถ้าผมหันหน้าไป ก็จะชนกับหน้าของน๊อดพอดี จะขยับตัวก็ไม่กล้า จึงปล่อยให้เป็นแบบนั้นไป
แต่ตอนนั้นจะหลับต่อ ก็หลับไม่ลงแล้ว ใจมันเต้นไม่เป็นสุข หน้ามันร้อนวูบวาบ ยิ่งเวลาที่
ลมหายใจอุ่นๆมารดต้นคอ มันบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าอยากให้เป็นแบบนั้นไปนานๆ.....
          และนั้นก็เป็นเรื่องราวคร่าวๆของผม กับ น๊อด ที่ได้รู้จักกันใน 2ปีแรก จริงๆมันก็มีอะไร
มากมายกว่านั้น แต่ถ้าจะให้เล่าทุกตอน คุณๆที่กำลังอ่านอยู่ จะเบื่อกันไปสะก่อน และแล้ว
ผมก็เรียนที่มหาลัยเอกชนนั้น ไม่รอดจริงๆด้วย ก็เท่ากับว่า เสียเวลาไปอีก 1ปี ไม่อยากจะเชื่อเลย
ว่าผู้ชายคนเดียว จะทำให้ผมไม่ตั้งใจเรียน และเอาแต่อยากจะไปเที่ยวกับเค้า ได้ถึงขนาดนี้
มาถึงตอนนี้ เรื่องของผม กับ น๊อด ก็เริ่มจะมีคนรู้กันบ้างแล้ว เพราะมารู้ทีหลังว่า มีคนที่รู้จักน๊อด
เห็นน๊อดกับผม ที่สถานีรถไฟ เมื่อตอนที่ไปชะอำคราวก่อน จนเพื่อนๆน๊อดก็เริ่มจะจับตาดูน๊อด
มากขึ้น จนมีเพื่อนบางคน เริ่มเห็นพฤติกรรม ที่เปลี่ยนไปของน๊อด.....
          ถ้าเป็นเมื่อก่อน น๊อดจะมาถึงที่วิทยาลัยตั้งแต่ 10โมง จะต้องมานั่งคุย นั่งเล่น และกินข้าวเที่ยง
กับเพื่อนๆ แต่มาระยะหลัง น๊อดจะมาแทบพอดีกับเวลาที่เข้าเรียน เพราะมาหาผมที่บ้านตั้งแต่เช้า
มาขลุกอยู่กับผมจนถึงเที่ยง จึงทำให้มีอยู่วันนึง น๊อดจะมีสอบปฏิบัติในตอนบ่ายๆ แต่ตอนนั้น
น๊อดไม่รู้ว่าวันนั้นจะมีสอบ และบังเอิญกับที่น๊อดคิดจะโดนเรียนในวันนั้น เพราะตอนนั้น
ไกล้จะปิดคอสสอนไปแล้ว บางที อาจารย์ก็ไม่ได้สอนอะไร ให้แต่เตรียมตัวสอบปลายภาค
แต่วันนั้นอาจารย์ดันจะให้สอบ ปฏิบัติเก็บคะแนน และเพื่อนๆของน๊อด ก็เลยจะโทรไปบอก
ให้น๊อดรู้แต่เช้า แต่พอโทรไปที่บ้าน กลับไม่มีคนรับ เพราะปกติ น๊อดจะอยู่บ้านตอนเช้า
เพราะ พ่อกับแม่ จะออกไปทำงานกันตั้งแต่ 8-9 โมง แต่วันนั้นไม่มีคนรับ นั่นแสดงว่าน๊อด
ออกมาแล้ว และเพื่อนๆของน๊อด ก็มุ่งประเด็นไปที่บ้านผมเป็นคนแรก เพราะจะมีเพื่อนๆ
ของน๊อดบางคน จะรู้ว่าบ้านของผมอยู่ที่ไหน อาจเพราะบ้านผมไกล้กลับ วิทยาลัยด้วยมั้ง
แล้วประมาณ 10 โมงของวันนั้น ออดที่บ้านผมก็ดังขึ้น หมาเห่าเกรียวกราว (หมาที่บ้านผมเยอะ[/img]
วันนั้นก็มีแค่ผม กับน๊อด ที่อยู่บ้าน เพราะพ่อไปทำงาน แม่ไป BIG C กับเพื่อนบ้าน
(ปกติ แม่ผมจะอยู่บ้านตลอด เพราะไม่ได้ทำงานแล้ว พ่อเลยให้แค่ เลี้ยงหมา กับ ลูกๆ ฮ่าฮ่า![/img]
ผมจึงเดินออกไปหน้าบ้าน และก็เจอกับเพื่อนน๊อด 3คน พี่เติ๊ด ไอน๊อดอยู่นี่ป่าว
เพื่อนผู้หญิง 1เดียว ในกลุ่มผู้ชายถามขึ้น ซึ้งน้องคนนี้ผมรู้จักดี และสนิทด้วย ตอนแรกผมว่า
จะปฏิเสธ แต่เห็นว่าเพื่อนผู้ชายของน๊อดคนนึง เห็นรองเท้าของน๊อด ที่วางอยู่หน้าประตู
อยู่จริงๆด้วย นี่ไงรองเท้าไอน๊อด เพื่อนผู้ชายคนนั้น หันไปพูดกับอีก 2คน (ผมได้แต่ยิ้ม[/img]
อื่มช่าย เข้ามาก่อนสิ มาๆ ผมเลยต้องชวนน้องๆทั้ง 3 เข้ามาในบ้านก่อน ให้มานั่ง
ตรงห้องรับแขก ใครมาเหรอเทอ ไมหมาเห่ากันจัง น๊อดเดินลงมาจากชั้นบน โดยที่ตอนนั้น
น๊อดใส่แค่ กางเกงเลย์ และไม่ได้ใส่เสื้อ เพราะว่าตอนแรกกะว่าจะไม่ไปเรียน เลยขอเปลี่ยนชุด
เพราะเดี๋ยวเสื้อจะยับ เวลานั่งๆนอนๆ และคุณคิดว่า เพื่อนๆของน๊อด จะทำหน้ายังไง?
ตอนนั้นผมไม่ได้ตกใจอะไร มากไปกว่าคำที่น๊อดใช้เรียกผมว่า เทอ เพื่อนๆของน๊อด
ทำหน้าเหว๋อเลย ที่มาเจอน๊อดในสภาพไม่ใส่เสื้อ แถมมาเรียกผม ว่าเทออีก
สรุป วันนั้นน๊อดก็เลยได้ไปสอบ คิดอีกแง่นึง เพื่อนๆของน๊อดนี่ก็รักกันดีนะ ที่ไม่ทิ้งเพื่อน.....

 :006:  เราเคาะบรรทัดให้แล้วนะ หวังว่าจะช่วยให้เพื่อนๆอ่านง่ายขึ้น ขอบคุนทุกคนที่ติดตามอ่านจ้า!!         
           หลังจากวันนั้น เรื่องของผมกับน๊อด ก็เลยกลายเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงเยอะที่สุด ตัวผมน่ะไม่เท่าไหร่หรอก
เป็นห่วงก็แต่น๊อด สงสารน๊อดที่จะต้องมาตกเป็นข่าวกับผม แต่น๊อดก็ไม่มีทีท่ากังวล
หรือเดือนร้อนอะไรเลย มีแต่ผมสะมากกว่าที่กลัวอยู่คนเดียว แต่เพื่อนของน๊อด ที่ผมกลัวว่าจะ
ไม่พอใจผม กลับตรงกันข้าม กลายเป็นยิ่งสนิทกับผมมากขึ้น โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงของน๊อด
เวลาที่มีอะไร หรือมีสาวๆที่ไหนมาชอบน๊อด เพื่อนของน๊อดจะรายงานผมตลอด ผมเลยกลาย
เป็นมี สปายส่วนตัวไปเลย นี่และนะที่เค้าว่า ความดีชนะทุกสิ่ง แต่ผมเองยังไม่สามารถเอาชนะ
ใจตัวเองได้เลย ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง รู้แค่ว่าผมไม่สามารถปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง
ได้อีกแล้ว ผมกล้าพูดได้เต็มปาก ว่าผมรักน๊อดเข้าแล้วล่ะ.....
         
          การเสียเวลามา 2ปีเต็มนี่มันไม่ดีเลย ควรจะอยู่มหาลัยปี2 แต่ตอนนี้กลับยังเป็นแค่
เด็กเทียบเท่า ม.6 ผมควรจะจริงจังกับการเรียนได้แล้วสินะ แล้วผมก็มาลงเอยที่ สถาบันราชฏัชแห่งนึง
ที่อยู่แถวๆเขตดุสิต และขึ้นชื่อเรื่องขนมอร่อย แถมยังได้เรียน คณะศิลปกรรม ออกแบบนิเทศศิลป์
ซึ่งเป็นคณะที่ผมอยากเรียนมากที่สุด การได้ก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ มันเหมือนการได้เปิดโลกใบใหม่
ของผม แต่สิ่งนึงที่ผมไม่ค่อยอยากให้ใครรู้ คืออายุ เพราะเพื่อนร่วมคณะของผม ส่วนใหญ่
เด็กกว่าผมแทบทุกคน ก็แน่ล่ะ ผมเรียนช้าตั้ง 2ปี การที่ผมเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มแย้มง่าย จึงไม่ยากนัก
ที่จะมีเพื่อนเร็วกว่าคนอื่นๆ อาทิตย์แรกของการมาเรียนที่นี่ ก็ราบรื่นดี และสิ่งที่ผมสังเกตได้
ที่นี่มีผู้ชายน่าตาดีๆเยอะมาก และที่สำคัญ เพศที่3 ก็เยอะมากไม่แพ้คนน่าตาดีๆเลย
แต่ที่ทำผมจิตใจปั่นป่วนอยู่ตอนนี้ โอ้ว้าว!! ขาว ตี๋ตาโต ผมยาวสไลส์ประบ่า ใช่เลย
หนุ่มคนนั้น เป็นเพื่อนร่วมห้องของผมเอง น่าตาน่ารักมาก คล้ายดารายี่ปุ่นที่ชื่อ ทักกี้ (ขอยืนยัน[/img]
สืบสาวราวเรื่องได้ว่าเค้าเด็กกว่าผม 2ปี รุ่นเดียวกับน๊อดเลย ใช่ น๊อด! นี่แค่เจอหนุ่มน้อยน่าตาน่ารัก
จะทำให้ผมลืมน๊อดแล้วเหรอ ไม่ๆๆ ผมเตือนสติตัวเอง ว่าให้มั่นคงกับความรักที่ผมมีต่อน๊อด
(แต่ขอเป็นอาหารตาทุกๆวันแล้วกันนะ อิอิ[/img]
น๊อดเองตอนนี้ ก็ได้เรียนในที่ๆเค้าอยากจะเรียน
เป็นราชมงคล ที่เน้นไปทางศิลปะ อยู่แถวๆสะพานพุทธ ในคณะ พาณิชศิลป์ ซึ้งคล้ายๆของผมเลย
ตัวน๊อดตอนนี้ก็กำลังอยู่ในอาทิตย์แรก ของการเรียนในสถาบันใหม่เช่นกัน ไม่รู้จะมีสาวๆคนไหน
เข้าตาบ้างรึป่าวน่ะ ขออย่าให้มีเลย สาธุ! (แอบเห็นแก่ตัวเล็กน้อย[/img]
พอเข้าอาทิตย์ที่2 อะไรๆเริ

[clubta123]

-.-อ่าๆไจงัฟ

[paepae]

thank